Bigamia – pozostawanie w związku małżeńskim z dwiema osobami.

1 W Polsce 1.1 Uprawnienia bigamisty czasowo wizytującego Polskę 2 W Tybecie 3 Zobacz też //

W Polsce bigamia jest czynem zabronionym stypizowanym w art. 206. Kodeksu karnego: karalne jest zawieranie małżeństwa pomimo pozostawania w związku małżeńskim, przy czym przez małżeństwo rozumie się małżeństwo prawa cywilnego, a nie małżeństwo wyznaniowe. Jeżeli druga osoba ma świadomość, że zawiera związek małżeński z osobą niebędącą stanu wolnego to odpowiada razem z nią, jednak nie jako sprawca, czy współsprawca, lecz jako podżegacz lub pomocnik. Problem prawniczy stanowić może sytuacja, kiedy 2 osoby będące małżeństwem biorą ponownie ślub ze sobą (w sytuacji, kiedy oba śluby wiążą się z zawarciem małżeństwa prawa cywilnego). Stosując dosłowne brzmienie art. 206 (i odpowiednich zapisów poprzednio obowiązującego Kodeksu Karnego) taki czyn formalnie stanowi bigamię, ale w kilku precedensach (np. precedens z lat 1970, kiedy młodzi zawarli potajemnie ślub cywilny, ponieważ skonfliktowane rodziny obojga nie zgadzały się na małżeństwo i groziły wydziedziczeniem w razie ślubu, później zmieniło się nastawienie rodzin, ale młodzi nie mieli odwagi przyznać się do potajemnego ślubu i ponownie zawarli „oficjalnie” ślub cywilny) przyjęto zasadę nieuznania tego za przestępstwo z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu. Taki problem nie dotyczy sytuacji, kiedy małżonkowie po zawarciu ślubu za granicą mają problemy (brak dokumentów, konieczność ich tłumaczenia z mało znanego języka etc.) z uznaniem tego związku za małżeństwo w myśl polskiego prawa cywilnego i decydują się na ponowny ślub w Polsce odstępując od prób „zalegalizowania” poprzedniego ślubu w Polsce.

W kręgu kultury łacińskiej bigamia co do zasady stanowi przestępstwo. W niektórych krajach (m.in. islamskich) bigamia i poligamia jest legalna. Jeżeli obywatel takiego państwa zawiera drugie (bądź kolejne) małżeństwo w Polsce, popełnia przestępstwo z art. 206 k.k. Natomiast nie stanowi przestępstwa samo pozostawanie w bigamicznym lub poligamicznym związku, dlatego osoby pozostające w bigamicznych związkach zawartych w państwach, gdzie jest to legalne, nie są w Polsce ścigane (wynika to także z treści przepisów regulujących odpowiedzialność za przestępstwa za granicą, w szczególności z art. 111 § 3 k.k.). W Polsce o prawo do wielożeństwa zabiega ruch własnowierców i część rodzimowierców.

Zobacz więcej w osobnym artykule: poliandria w Tybecie. W Himalajach, szczególnie w Tybecie, wprawdzie oficjalnie zakazana, ze względów ekonomicznych (zachowanie niepodzielonej ziemi rolnej rodziny; zwiększona dochodowość gospodarstwa domowego z wieloma współmałżonkami), bigamia jest jedną z szeregu de facto form „jednego dozwolonego małżeństwa we wielupokoleniowym gospodarstwie domowym” (mono-małżeństwo) i przeważa w formach poliandrycznych, szczególnie w formie poliandrii braterskiej. Bigamia tu jest umotywowana gospodarczo, i zanika w odmiennym uwarunkowaniu (np. na obczyźnie, w zurbanizowanym kontekscie).

monogamia poligamia poliandria w Tybecie  To jest tylko zalążek artykułu związanego z antropologią  i prawem. Jeśli możesz, rozbuduj go. p • d • e Czyn zabroniony Formy stadialne przestępstwa: przygotowanie • usiłowanie • dokonanie Formy zjawiskowe przestępstwa: podżeganie • pomocnictwo • sprawstwo występek • zbrodnia   p • d • e Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece bigamia • niealimentacja • porzucenie • rozpijanie • uprowadzenie • znęcanie się   Artykuł uwzględnia stan prawny na 12 sierpnia 2006. Przeczytaj zastrzeżenia dotyczące pojęć prawniczych.